Ο Λευτέρης Κοκολιός, γνωστός στο ευρύ κοινό ως Lekό, είναι ένας πολυδιάστατος street art καλλιτέχνης από την Πτολεμαΐδα και ενεργό μέλος της ομάδας 3ΜΚ. Με καλλιτεχνική αφετηρία το graffiti το 2004 και σπουδές στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το έργο του συνδυάζει την urban αισθητική με βαθιές εικαστικές και σχεδιαστικές καταβολές.
Τα πρώτα του έργα φέρουν έντονη την επίδραση των γραφικών τεχνών και της street κουλτούρας: χοντρά μαύρα περιγράμματα, εκρήξεις χρώματος, μονοχρωμίες, lettering και θεματικές εμπνευσμένες από τη σύγχρονη ζωή. Στην πορεία του, ο Lekό δεν περιορίστηκε στους τοίχους· έκανε ένα τολμηρό βήμα προς το textile design, το ρούχο και το tattoo, επεκτείνοντας το πεδίο δράσης του σε νέα μέσα έκφρασης.
Το ύφος του εξελίσσεται διαρκώς, ενσωματώνοντας επιρροές από την αρχιτεκτονική, την εικονογράφηση και τη χαρακτική. Το πάντρεμα του μοντέρνου και του παραδοσιακού είναι εμφανές σε κάθε του έργο: συνθέσεις πλούσιες σε χρώματα και συμβολισμούς, πάντα με τη δική του χαρακτηριστική εικαστική ταυτότητα.
Έμπνευση παντού
Σε ερώτηση για την πηγή της έμπνευσής του, ο Lekό απαντά:
“Η έμπνευση υπάρχει παντού. Κατά βάση εμπνέομαι από στοιχεία της φύσης, της καθημερινότητας, από παλιές εξώπορτες, γιαγιαδίστικα σπίτια, ακόμα και από τους ίδιους τους τοίχους και το περιβάλλον τους — ειδικά όταν πρόκειται για εγκαταλελειμμένα εργοστάσια και εγκαταστάσεις.”
Αυτή η αντίληψη για την ομορφιά και την ιστορία που φέρουν τα φαινομενικά “άχρηστα” ή ξεχασμένα στοιχεία του αστικού τοπίου αντικατοπτρίζεται καθαρά στα έργα του.
Η χρωματική παλέτα
Αν και δεν δηλώνει πως έχει κάποιο αγαπημένο χρώμα, αποκαλύπτει ότι αυτή την περίοδο κινείται ασυνείδητα σε αποχρώσεις ροζ, πορτοκαλί και πράσινου. Μια παλέτα που δίνει φως και ενέργεια στις δημιουργίες του, χωρίς να χάνει τη street raw αισθητική.
Ο ήχος της δημιουργίας
Η μουσική, για τον Lekό, αποτελεί κομμάτι της διαδικασίας δημιουργίας. Συνοδεύεται συνήθως από nu metal και ραπ των τέλη 90s και αρχών 2000s:
“Limp Bizkit, Korn, Cypress Hill, House Of Pain, Slim Shady, Τιγρέ Σποράκια, Ρόδες… Πιστεύω πως η μουσική που ακούγαμε λίγο πριν και κατά την εφηβεία, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις μελλοντικές μας μουσικές προτιμήσεις — και πολλές φορές την ίδια μας την πορεία.”
Αυτός ο συναισθηματικός δεσμός με τη μουσική της νεότητας του, τον οδηγεί να ενσωματώνει αυτή την ένταση και τον ρυθμό και στα έργα του.
Σινεμά και αισθητική
Όταν η συζήτηση στρέφεται στον κινηματογράφο, ο Lekό μιλά με πάθος για τρεις αγαπημένους του σκηνοθέτες: Quentin Tarantino, Martin Scorsese και Guy Ritchie.
“Αγαπημένες μου ταινίες; Δύο του Guy Ritchie — Snatch και Lock, Stock and Two Smoking Barrels. Οι σκηνοθέτες αυτοί έχουν πολλά κοινά, αλλά τελείως διαφορετική αισθητική. Έχουν καταφέρει να ενσωματώσουν τη μουσική στις ταινίες τους με τέτοιο τρόπο που συχνά νομίζεις ότι βλέπεις το video clip του τραγουδιού, κι όχι την ίδια την ταινία που το συνοδεύει.”
Η κινηματογραφική ματιά, η δυναμική αφήγηση και η μουσική ατμόσφαιρα που χαρακτηρίζουν τα φιλμ αυτά, μοιάζουν να διατρέχουν και τα δικά του έργα στον τοίχο ή στο χαρτί.
Ο Lekό συνεχίζει να εξελίσσεται και να πειραματίζεται, πάντα με πυξίδα την αισθητική, την αυθεντικότητα και την ανάγκη για δημιουργική έκφραση. Από την Πτολεμαΐδα μέχρι τους τοίχους της Θεσσαλονίκης — και πέρα — η τέχνη του δεν περνά απαρατήρητη.
Μπορείς να τον ακολουθήσεις στο Instagram για να δεις περισσότερα έργα του.
