Η Εριφύλη Δουκέλη, γνωστή ως eridart, είναι μια σύγχρονη εικαστικός που κινείται ανάμεσα στη ζωγραφική, τα ψηφιακά μέσα και το διαδραστικό οπτικοακουστικό έργο. Με αφετηρία τη ζωγραφική από μικρή ηλικία, η πρακτική της εξελίχθηκε σταδιακά μέσα από σπουδές στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και την ενασχόληση με το 3D, το animation και το projection mapping.
Η δουλειά της αναπτύσσεται σε ένα πεδίο όπου η εικόνα, ο ήχος και ο ρυθμός συνυπάρχουν, δημιουργώντας εμπειρίες που κινούνται ανάμεσα στο αφηγηματικό και το συναισθηματικό. Στον πυρήνα της πρακτικής της βρίσκεται η ανάγκη να εξερευνήσει τη ρευστότητα, τη σχέση ανθρώπου και τεχνολογίας και τον τρόπο με τον οποίο η εικόνα μπορεί να λειτουργήσει ως εμπειρία.
Η δημιουργία ως διαδικασία κατανόησης
Για την eridart, η δημιουργία δεν ξεκινά από ένα σταθερό ερέθισμα. Κάθε έργο έχει διαφορετική αφετηρία, συχνά μέσα από παρατηρήσεις της καθημερινότητας, ανθρώπινες συμπεριφορές ή εσωτερικές συναισθηματικές καταστάσεις. Αυτό που παραμένει σταθερό είναι η προσέγγισή της: η τέχνη λειτουργεί ως μια διαδικασία εξερεύνησης. Η μορφή, ο ρυθμός και το μέσο δεν είναι απλώς εργαλεία αναπαράστασης, αλλά τρόποι κατανόησης εμπειριών που δεν μπορούν εύκολα να εκφραστούν με λόγια.
Το περιβάλλον ως αίσθηση και δομή
Το περιβάλλον δεν εμφανίζεται στη δουλειά της ως άμεσο θέμα, αλλά ως υπόβαθρο που διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον χρόνο, την κίνηση και την ένταση. Η πόλη, οι ρυθμοί της καθημερινότητας και οι χώροι που βιώνει μεταφράζονται σε στοιχεία όπως η επανάληψη, ο θόρυβος ή η παύση. Όχι ως ρεαλιστική απεικόνιση, αλλά ως αίσθηση και δομή. Η ίδια ενδιαφέρεται για το πώς ένα περιβάλλον αποτυπώνεται στο σώμα και τη μνήμη — και πώς αυτή η εμπειρία μετασχηματίζεται σε εικόνα ή ρυθμό.
Το χρώμα ως ατμόσφαιρα
Στο έργο της, το χρώμα δεν λειτουργεί διακοσμητικά, αλλά ως φορέας ατμόσφαιρας. Είναι αυτό που μεταφέρει τον χαρακτήρα κάθε σύνθεσης. Οι επιλογές της ενισχύουν είτε τη γλυπτικότητα των 3D μορφών είτε τη συναισθηματική ένταση, αναδεικνύοντας τη σχέση ανάμεσα στη μορφή, το φως και τον ρυθμό. Το χρώμα δεν είναι απλώς επιφάνεια — είναι εμπειρία.
Όταν η σύνδεση χάνεται
Μια «κακή» δημιουργική μέρα δεν σχετίζεται με την έλλειψη ιδεών, αλλά με την έλλειψη σύνδεσης. Υπάρχουν στιγμές όπου η διαδικασία γίνεται μηχανική: όλα λειτουργούν τεχνικά, αλλά τίποτα δεν έχει βάρος. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η eridart δεν πιέζει το αποτέλεσμα. Αντίθετα, απομακρύνεται, παρατηρεί ή αλλάζει ρυθμό. Οι στιγμές αυτές λειτουργούν περισσότερο ως παύση ή ανασύνταξη, παρά ως αποτυχία.
Επιρροές πέρα από την εικόνα
Ο κινηματογράφος αποτελεί βασική πηγή έμπνευσης όχι μόνο ως αφήγηση, αλλά ως τρόπος σκέψης γύρω από τον χρόνο, το κάδρο και τον ρυθμό. Η λογοτεχνία, ιδιαίτερα η επιστημονική φαντασία και τα υπαρξιακά κείμενα, επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο χτίζει κόσμους και εσωτερικές καταστάσεις. Παράλληλα, η performance και ο χορός την ενδιαφέρουν για τη σωματικότητα και την άμεση παρουσία τους, στοιχεία που επιχειρεί να μεταφέρει σε ψηφιακά περιβάλλοντα. Όλες αυτές οι μορφές λειτουργούν συμπληρωματικά, διαμορφώνοντας τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει την εικόνα και την εμπειρία.
Η ανάγκη για αργή πρόσληψη
Σε έναν κόσμο όπου η εικόνα καταναλώνεται γρήγορα, η eridart αναζητά χώρο για αργή εμπειρία. Η τέχνη, για εκείνη, δεν χρειάζεται να εξηγείται άμεσα. Την ενδιαφέρει μια εμπειρία που δεν αποκαλύπτεται αμέσως, που επιτρέπει στον θεατή να σταθεί, να μπερδευτεί, να εμπλακεί. Λιγότερη έμφαση στο «τι σημαίνει» και περισσότερη στο «πώς σε κάνει να αισθάνεσαι».
Η εμπειρία του θεατή
Αυτό που ελπίζει είναι απλό: να μπορεί ο θεατής να μείνει μέσα στο έργο, χωρίς την ανάγκη να το κατανοήσει πλήρως. Αν προκύψει μια αίσθηση οικειότητας ή μια μικρή εσωτερική μετατόπιση, αυτό είναι αρκετό. Το έργο λειτουργεί ως ένας χώρος συνάντησης όπου ο καθένας φέρνει τη δική του εμπειρία και φεύγει με κάτι νέο.
Αναφορές και ήχος
Ανάμεσα στους δημιουργούς που την έχουν επηρεάσει βρίσκονται η Iris van Herpen, για τον πειραματισμό της με μορφή και κίνηση, το MeatDept, για την προσέγγισή του στον ψηφιακό και υβριδικό χώρο, ο Alejandro Jodorowsky, για τη σουρεαλιστική του ένταση, ο James Dean, για τη ζωγραφική του υλικότητα, και ο Noah Hawley, για τη δημιουργία πολυεπίπεδων αφηγηματικών κόσμων. Η μουσική συνοδεύει τη δημιουργική της διαδικασία με τρόπο ατμοσφαιρικό και ρυθμικό. Δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο τραγούδι — περισσότερο κινείται σε ηλεκτρονικούς και ambient ήχους που λειτουργούν ως υπόβαθρο συγκέντρωσης και ροής.
Κοιτάζοντας μπροστά
Για το μέλλον του Art & The City, ξεχωρίζει δύο δημιουργούς: τον Χρήστο Αντωνίου (Noodles In The Trenches), που κινείται στο πεδίο των mixed media και της animated γραφιστικής, και τη Χαρά Σπαθή, με έμφαση στο 3D animation και τα VFX. Στο σύμπαν της eridart, η τέχνη δεν είναι απλώς εικόνα. Είναι μια εμπειρία σε διαρκή μεταβολή — ένα πεδίο όπου η μορφή, ο ήχος και η μνήμη συναντιούνται.
Μπορείς να την ακολουθήσεις στο Instagram της για να δεις περισσότερα έργα της ή να μπεις κατευθείαν στο site της.
