el 
Η Κολομβιανή εικαστικός και muralist GLEO κινείται εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία ανάμεσα στους δημόσιους τοίχους και τη ζωγραφική του εργαστηρίου, αναπτύσσοντας μια εικαστική γλώσσα βαθιά ριζωμένη στη μνήμη, την ταυτότητα και την ενδοσκόπηση. Γεννημένη στη Μπογκοτά και με σπουδές στις Εικαστικές Τέχνες στο Universidad del Valle, το έργο της κατοικεί σε ένα σημείο όπου η προσωπική ιστορία, η συλλογική εμπειρία και ο φυσικός κόσμος συναντιούνται.
Παρότι είναι διεθνώς γνωστή για τα murals της, η πρακτική της εκτείνεται πολύ πέρα από τον δημόσιο χώρο. Οι ζωγραφικές της συνθέσεις εξερευνούν όσα παραμένουν μέσα στο σώμα: μνήμες, συναισθήματα και εμπειρίες που συνεχίζουν να πάλλονται πολύ μετά τη στιγμή που συνέβησαν. Μέσα από πορτρέτα, συμβολικά στοιχεία και ζωντανές χρωματικές αρμονίες, δημιουργεί σιωπηλές ατμόσφαιρες που προσκαλούν τον θεατή να αναλογιστεί την ταυτότητα, την ύπαρξη και το αίσθημα του ανήκειν. Το έργο της αποτελεί μέρος σημαντικών συλλογών, όπως του Museum of Contemporary Art of Bogotá, του STRAAT Museum στο Άμστερνταμ και του Ulrich Museum of Art στο Wichita. Το 2021 τιμήθηκε με το Abbey Mural Award από την National Academy of Design της Νέας Υόρκης, ενώ το 2022 προσκλήθηκε από το Mauritshuis Museum στη Χάγη να επανερμηνεύσει ένα από τα αριστουργήματα της συλλογής του μέσα από ένα mural μεγάλης κλίμακας για τον εορτασμό των 200 χρόνων του μουσείου.
Το Σώμα ως Τόπος
Στον πυρήνα της καλλιτεχνικής πρακτικής της βρίσκεται μια διαρκής διερεύνηση του σώματος ως τόπου. Κάθε έργο γεννιέται από ένα κοινό σημείο αφετηρίας: τη διαρκή προσπάθεια να κατανοήσει τα στοιχεία που συνθέτουν την ταυτότητα, τη μνήμη και την ιστορία της. Ως άνθρωπος και ως μέρος της φύσης και του σύμπαντος, προσεγγίζει τη ζωγραφική ως έναν τρόπο κατανόησης της ύπαρξης και της θέσης της μέσα σε αυτή. Για την ίδια, η ζωγραφική δεν είναι απλώς επάγγελμα ή καλλιτεχνική πρακτική είναι μια φυσική παρόρμηση, κάτι που γεννήθηκε μαζί της και που πιστεύει ότι θα τη συνοδεύει σε όλη της τη ζωή. Μέσα από αυτήν έχει βρει έναν χώρο για στοχασμό, έκφραση και σύνδεση. Πάνω απ’ όλα, την κινητοποιεί η δυνατότητα να μοιράζεται και να αναλογίζεται τι σημαίνει να υπάρχει κανείς σε αυτόν τον κόσμο.
Ζώντας Μέσα από το Περιβάλλον
Το περιβάλλον δεν λειτουργεί απλώς ως φόντο για το έργο της. Αποτελεί ενεργό μέρος της δημιουργικής διαδικασίας. Μέσα από τις καθημερινές αλληλεπιδράσεις, τις συζητήσεις, τις κοινές εμπειρίες και την άμεση επαφή με τη φύση, επιτρέπει στον κόσμο γύρω της να τη διαπερνά και τελικά να βρίσκει τον δρόμο του μέσα στη ζωγραφική. Όταν εργάζεται στον δημόσιο χώρο, το mural γίνεται η αφορμή για κάτι μεγαλύτερο: η ευκαιρία να μοιραστεί τη ζωή με άλλους ανθρώπους. Για εκείνη, η δημόσια ζωγραφική είναι επίσης μια πράξη διεκδίκησης της απλής χαράς της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Το έργο γίνεται αδιαχώριστο από τους ανθρώπους, τους τόπους και τις στιγμές που το περιβάλλουν.
Το Χρώμα ως Οπτική Μουσική
Το χρώμα κατέχει μια βαθιά προσωπική θέση στην εικαστική της γλώσσα. Μεγαλώνοντας στην Κολομβία, βρέθηκε περιτριγυρισμένη από έντονα τοπία, δυνατό φως, πολύχρωμες αγορές, φρούτα, βλάστηση και ανθρώπους. Αυτές οι εμπειρίες διαμόρφωσαν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται και χρησιμοποιεί το χρώμα μέχρι σήμερα. Αντί να το αντιμετωπίζει ως ένα καθαρά οπτικό στοιχείο, το παρομοιάζει με τη μουσική. Κάθε απόχρωση λειτουργεί σαν μια μουσική νότα, ικανή να δημιουργήσει αρμονίες και συναισθηματικές δονήσεις όταν συνδυάζεται με άλλες. Μέσα από τις ζωγραφικές της συνθέσεις και τα murals της, συνθέτει αυτό που η ίδια περιγράφει ως μια μορφή οπτικής μουσικής, μια προσπάθεια να δημιουργήσει συναισθηματικές συνδέσεις που αγγίζουν το υποσυνείδητο των ανθρώπων. Το χρώμα μετατρέπεται σε πράξη αγάπης, επικοινωνίας και κοινής εμπειρίας.
Όταν η Παραγωγικότητα Παίρνει τον Έλεγχο
Για τη GLEO, μια κακή δημιουργική μέρα δεν προκύπτει απαραίτητα από την έλλειψη ιδεών. Εμφανίζεται όταν η παραγωγικότητα μετατρέπεται σε εμμονή και αρχίζει να αντικαθιστά την ίδια την εμπειρία της ζωής. Η πίεση για διαρκή παραγωγή μπορεί να απομακρύνει τον άνθρωπο από εκείνες τις καθημερινές στιγμές που τροφοδοτούν τη δημιουργικότητα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η πρόκληση δεν είναι να παραχθεί περισσότερο έργο, αλλά να επανασυνδεθεί κανείς με τη ζωή έξω από αυτό. Η δημιουργία, άλλωστε, δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ίδια την πράξη του να ζεις.
Η Τέχνη του να Ζεις
Όταν μιλά για τις επιρροές της πέρα από τη ζωγραφική, η απάντησή της ξεπερνά τα όρια των παραδοσιακών μορφών τέχνης. Μιλά για την τέχνη του να ζεις ολοκληρωμένα. Η μουσική, ο κινηματογράφος, η λογοτεχνία, το μαγείρεμα για αγαπημένα πρόσωπα, η παρατήρηση της φύσης, η απόλαυση της βροχής ή του ήλιου και η αντίσταση στο άγχος που συχνά χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ζωή μετατρέπονται όλα σε μορφές καλλιτεχνικής πρακτικής. Στον πυρήνα αυτής της αντίληψης βρίσκεται η έννοια του «Sumak Kawsay», μιας φιλοσοφίας που συχνά μεταφράζεται ως «καλή ζωή» ή «ευ ζην» και βασίζεται στην αρμονική συνύπαρξη ανθρώπου, κοινότητας και φύσης. Για εκείνη, η τέχνη δεν είναι ξεχωριστή από τη ζωή. Είναι υφασμένη μέσα στην καθημερινή εμπειρία της ύπαρξης.
Δημιουργική Ελευθερία
Αν υπάρχει κάτι που θα ήθελε να αλλάξει στον τρόπο που βιώνουμε την τέχνη σήμερα, αυτό είναι ο τρόπος με τον οποίο η δημιουργικότητα συχνά περιορίζεται. Πιστεύει πως η δημιουργία είναι μία από τις πιο απελευθερωτικές και όμορφες δυνατότητες που διαθέτει ο άνθρωπος. Πάνω απ’ όλα, ελπίζει ότι οι άνθρωποι θα ανακτήσουν περισσότερη δημιουργική ελευθερία στην καθημερινότητά τους, επιτρέποντας στη φαντασία, τον πειραματισμό και την έκφραση να υπάρχουν πέρα από τα όρια της επαγγελματικής καλλιτεχνικής πρακτικής. Η δημιουργικότητα ανήκει σε όλους.
Η Ελευθερία να Νιώθεις
Όταν κάποιος στέκεται μπροστά σε ένα έργο της, δεν έχει συγκεκριμένες προσδοκίες. Αντί να κατευθύνει τον θεατή προς μια συγκεκριμένη ερμηνεία ή συναισθηματική αντίδραση, ελπίζει απλώς να αισθανθεί ελεύθερος να βιώσει το έργο με τον δικό του τρόπο. Η συνάντηση ανήκει σε εκείνον. Όποιο συναίσθημα, ανάμνηση ή σκέψη προκύψει είναι εξίσου έγκυρο.
Κοινότητα, Μουσική και Μοίρασμα
Ανάμεσα στους ανθρώπους που την έχουν επηρεάσει περισσότερο, η GLEO δεν ξεκινά από διάσημα ονόματα. Αντίθετα, μιλά πρώτα για τους φίλους, τους συνοδοιπόρους και τους ανθρώπους με τους οποίους έχει μοιραστεί τη ζωή της. Μέσα από αυτές τις σχέσεις έμαθε πως η τέχνη μπορεί να αντιμετωπιστεί σαν ένα παιχνίδι — κάτι που μοιράζεται και δεν κατέχεται. Η μουσική παραμένει μια ακόμη σταθερή πηγή έμπνευσης. Αντί να επιστρέφει συνεχώς στα ίδια τραγούδια, αναζητά καθημερινά νέους ήχους, χρησιμοποιώντας τη μουσική ως έναν τρόπο να σπάει τους κύκλους της επανάληψης και της άνεσης. Για εκείνη, η ανακάλυψη παραμένει ουσιαστικό μέρος της δημιουργικής διαδικασίας.
Κοιτάζοντας Μπροστά
Όταν φαντάζεται μελλοντικούς καλλιτέχνες για το Art & The City, η GLEO αναφέρει δημιουργούς από ολόκληρη τη Λατινική Αμερική που θαυμάζει βαθιά, όπως οι Ritos Sin Sermones από την Κολομβία, Stinkfish, Pao Delfin από το Μεξικό, Pri Barbosa από τη Βραζιλία, INTI από τη Χιλή και η αείμνηστη Hyuro, της οποίας η επιρροή εξακολουθεί να είναι αισθητή στη σύγχρονη σκηνή των murals.
Στο σύμπαν της, η ζωγραφική είναι κάτι περισσότερο από τη δημιουργία εικόνων. Είναι ένας χώρος όπου η μνήμη, το χρώμα, η ταυτότητα και η βιωμένη εμπειρία συναντιούνται. Μέσα από murals και ζωγραφικά έργα, μετατρέπει τον προσωπικό στοχασμό σε μια κοινή γλώσσα, προσκαλώντας τον θεατή να σταματήσει για λίγο, να αισθανθεί και να επανασυνδεθεί με τους βαθύτερους ρυθμούς της ύπαρξης.
Μπορείς να την ακολουθήσεις στο Instagram της για να δεις περισσότερα έργα της ή να μπεις κατευθείαν στο site της.
