Για τον Nils Westergard, η δημιουργία δεν αποτελεί πλέον μια συνειδητή απόφαση — είναι απλώς ο τρόπος με τον οποίο είναι δομημένη η ζωή του. Δημιουργώντας από παιδί, η τέχνη έγινε από νωρίς μια σταθερή παρουσία, κάτι που διαμόρφωσε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το μυαλό του. Σήμερα, λειτουργεί σχεδόν ενστικτωδώς. Όπως η επίλυση ενός σταυρόλεξου, δεν την υπεραναλύει· κάθε μέρα ξεκινά επιλέγοντας κάτι από μια συνεχώς διευρυνόμενη λίστα έργων και πιάνει δουλειά. Η περιέργειά του τον οδηγεί διαρκώς σε νέα ενδιαφέροντα, τα οποία αναπόφευκτα επιστρέφουν στην καλλιτεχνική του πρακτική, εμπλουτίζοντας ακόμη περισσότερο αυτή τη λίστα.
Η Πόλη ως Ζωντανό Σύστημα
Το έργο του Westergard είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τον τόπο. Όπως ο ίδιος λέει, η τέχνη δημιουργείται από ανθρώπους, και οι άνθρωποι διαμορφώνονται από το περιβάλλον τους. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της σχέσης είναι η σειρά με τα ποδήλατα, που δημιουργήθηκε λίγο μετά τη μετακόμισή του στο Άμστερνταμ. Θέλοντας να συνδεθεί ουσιαστικά με την πόλη και να μην εγκλωβιστεί στη διαδρομή στούντιο–σπίτι, άρχισε να κουβαλά πάντα μαζί του μια φωτογραφική μηχανή, παρατηρώντας κάθε ποδηλάτη που περνούσε. Αυτή η απλή πράξη προσοχής έγινε ένας τρόπος να ενσωματωθεί στον ρυθμό της πόλης. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, συνδέθηκε όχι μόνο με το ίδιο το Άμστερνταμ, αλλά και με ανθρώπους που αργότερα διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο σε άλλα projects.
Ωστόσο, το Ρίτσμοντ παραμένει το πιο καθοριστικό μέρος της ζωής του. Δεν είναι πάντα ξεκάθαρο πού τελειώνει η πόλη και πού αρχίζει ο ίδιος — τα όρια συχνά θολώνουν — όμως η παρουσία της συνεχίζει να επηρεάζει τις αποφάσεις, τις οπτικές του και τη γλώσσα του έργου του.
Από το Γκρι στο Χρώμα
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, ο Westergard δούλευε σχεδόν αποκλειστικά σε αποχρώσεις του γκρι. Η επιλογή αυτή ήταν εν μέρει πρακτική: το μαύρο και το λευκό χρώμα είναι οικονομικά, εύκολα στη μεταφορά και απεριόριστα ευέλικτα. Με δύο μόνο μπουκάλια σε ένα σακίδιο, μπορούσε να δημιουργήσει ένα έργο οπουδήποτε. Με τον καιρό, τα budgets αυξήθηκαν και οι συνθήκες άλλαξαν, επιτρέποντας στο χρώμα να εισέλθει πιο ελεύθερα στο έργο του. Η διαδικασία έγινε πιο χαοτική, αλλά και πιο πλούσια. Άλλωστε, η ζωή υπάρχει στο χρώμα — και η αποδοχή αυτής της πολυπλοκότητας αποτέλεσε μια πρόκληση που άξιζε να ακολουθήσει.
Η Αόρατη Εργασία
Όπως συμβαίνει με πολλούς καλλιτέχνες, αυτό που τον εξαντλεί περισσότερο δεν είναι η ίδια η δημιουργία, αλλά όλα όσα τη συνοδεύουν. Διοικητικά, φόροι, emails — ο συνεχής θόρυβος της επαγγελματικής καθημερινότητας. Αναγνωρίζει πως ίσως υπάρχει μια μορφή δημιουργικότητας εκεί, αλλά σίγουρα όχι η δημιουργικότητα που τον τρέφει.
Ο Κινηματογράφος ως Οπτικό Υπόβαθρο
Ο κινηματογράφος παίζει κεντρικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο ο Westergard σκέφτεται την εικόνα. Έχοντας σπουδάσει κινηματογράφο, μεγάλο μέρος του οπτικού του λεξιλογίου προέρχεται από εκεί. Πηγαίνει συχνά σινεμά και τα παλιά του sketchbooks είναι γεμάτα με εκτυπωμένα screenshots από ταινίες, αντί για παραδοσιακά σχέδια. Παρ’ όλα αυτά, όταν έρχεται σε επαφή με έναν εξαιρετικό πίνακα ή γλυπτό, ο αντίκτυπος μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερος.
Άλλες μορφές τέχνης, όπως ο χορός ή η μόδα, δεν τον αγγίζουν με τον ίδιο τρόπο — παρότι τις σέβεται. Αυτή η απόσταση έκανε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα τη δημιουργία ενός έργου για τη Γερμανίδα χορογράφο Pina Bausch, καθώς τον ανάγκασε να μετατρέψει τον σεβασμό σε ουσιαστική εκτίμηση — μια άσκηση που θεωρεί πολύτιμη.
Η Τέχνη Πέρα από την Οθόνη
Όταν ερωτάται τι θα ήθελε να αλλάξει στον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε την τέχνη σήμερα, η απάντησή του είναι άμεση: λιγότερα κινητά, λιγότερες οθόνες και περισσότερη φυσική παρουσία. Η τέχνη είναι απτή, ανθρώπινη και πραγματική. Αν τη συναντάμε μόνο μέσα από ψηφιακές αναπαραστάσεις, προειδοποιεί, κινδυνεύουμε να την παραδώσουμε ολοκληρωτικά στην τεχνητή νοημοσύνη.
Αφήνοντας Χώρο για Ερμηνεία
Ο Westergard αποφεύγει να ορίσει τι θα πρέπει να νιώσει ο θεατής μπροστά στο έργο του. Κάθε έργο έχει τους δικούς του στόχους και κίνητρα, καθιστώντας αδύνατη μια ενιαία απάντηση. Αν υπάρχει μία μόνο επιθυμία, αυτή είναι απλή: να δουν πραγματικά το έργο.
Επιρροές και Ήχος
Ανάμεσα στους δημιουργούς που έχουν διαμορφώσει τη σκέψη του βρίσκονται οι Beth Cavener Stichter, Michel Gondry, ARYZ, Aesop Rock και Banksy — μια φιγούρα που συχνά επικρίνεται, αλλά, στα μάτια του Westergard, παραμένει αναμφισβήτητα αποτελεσματική. «Το να πετυχαίνεις τόσα πολλά με τόσο λίγα απαιτεί σεβασμό», σημειώνει.
Η μουσική συνοδεύει τη διαδικασία του χωρίς να έχει συγκεκριμένο ή συναισθηματικό χαρακτήρα. Αν έπρεπε να διαλέξει, οτιδήποτε από τον Aesop Rock θα ταίριαζε.
Κοιτώντας Μπροστά
Όταν μιλά για φωνές που αξίζει να αναδειχθούν στο μέλλον, ο Westergard αναφέρεται στα μέλη της ομάδας MSC, καθώς και σε καλλιτέχνες από την ιδιαίτερη πατρίδα του: Emily Herr, Ian Hess, Eli McMullen και Matthew Rea — δημιουργούς με ρίζες στον τόπο, στη διαδικασία και στη συνέπεια.
Στο σύμπαν του Westergard, η τέχνη δεν είναι μια στιγμή έμπνευσης. Είναι μια καθημερινή πράξη παρατήρησης, σύνδεσης και δέσμευσης — ένας τρόπος να κινείσαι μέσα στις πόλεις, στον χρόνο και στην ίδια τη ζωή.
Μπορείς να τον ακολουθήσεις στο Instagram του για να δεις περισσότερα έργα του ή να μπεις κατευθείαν στο site του.
